از زندگی سرودن

gloomy sunday

2011-11-19T11:46:00.000-08:00

روزی فرار خواهم کرد
از چشمان قضاونگرتان
از ترس رنجاندن
نا امید کردن
نگران کردن
و مجروح کردنتان
روزی نجات می یابم از خنجر هایتان
خنجری که از استخوان های بیرون آمده از زخم هایتان ساختید
از تماشای تعصب های تان
از آن کسی که نیستید
از آن کسی که نیستم
از انتظار هایتان
از ناتوانی های خود
روزی می گریزم من
از درد از درد از درد
از امید لذتهای ناپایدار
از فریب خود به امید بهبودی
روزی به قطع خواهم گریخت
از پوچی ماورای غریزه ی حفظ حیات
از تکرار مکررات
از جنگ بی پایان
از به سرمنزل اول بازگشتن های گاه و بیگاه
شاید یکی از همین روزها
وقت رفتنم برسد
شاید باید انتظار کوتاه کرد
باید رفت
باهمه ی توان دور شد
و بدون ترس قافیه و وزن در هوای بی هوایی نفس کشید

11:43
28 آبان ماه

کمی آهسته تر زیبا

2011-10-20T13:03:00.000-07:00

آن دم که ضربان قلبت از گامهایت پیشی می گیرد
آن لحظه که از فکر شکست، گذشته ات را منکر می شوی
آن روزها که امید بهبودی شوخی زهرآگینی بیش نیست
خودت را می بینی که در حال دویدن داس و خنجردر قلبت می
کنی
وآینه ای از سال های طولانی که بی هیچ مقصدی در برابرت است
بعد از مرگت بی شک آرزوهای محقق نشده ات با تو در گور دفن نمی شوند
قبل از آن نیز فرصت برای قدم برداشتن غیر قابل شمارش است
شتاب سلولهای بدنت به کدام آخرین مهلت مقرر ذهنت خیز برداشته؟
ترس دیر رسیدن را که فراموش کنی می بینی زاییده شدن حق و تکلیفی بود که قابل اعراض نیست
زندگی کردن اما هنر نواختن زمان است در دستگاه آرامشی به طول یک عمر
کیلومتر شمار ذهنت را در کنار درک لطافت لحظه هایی که تا مرگ محکوم به زیستنی بر چین
خوب خواهی باشیی یا بد،باش
کمی آهسته تر رد شو

27 مهر ماه
11:55 شامگاه

نغمه ی جبر

2011-08-19T05:52:00.000-07:00

زندگی صحنه ی یکتای نقش آفرینی های اجباری ماست
نه در به بازی آمدن از ما نظر خواهی شد
نه آن هنگام که صحنه را ترک می کنیم
هنرمندانی بی بدیل هستیم که ذره ای ابتکار و آفرینش به دستان خویش ندیده ایم
ههرچه هست تلفیق وراثت است و جبر جغرافیایی و هجوم چند هورمون به مغز
هر کدام نغمه ی خود می خوانیم اما
از روی نوشته هایی که به زور در دستانمان نهاده اند
بعد از ترک کردن صحنه نیز
اینکه مردم نغمه ی ما را به یاد سپارند یا نه
صادق اگر باشیم با خود
در درجه ی آخر اهمیت است

28 مرداد
5:38 بعد از ظهر

Poem Of The Butterflies (Bab' Aziz)

2011-05-20T02:15:00.000-07:00

حریم

2011-05-13T09:42:00.000-07:00

مردمک چشمانت از فرط تاریکی گشاد و گشادتر می شوند
گاهی اوقات کورسوی چراغی هم تا فرسنگها نمی یابی
هزاران مجسمه ی نساخته داری و طرح قلم نزده
اماروزهاست که زندگی مجال نوازش نمی دهدت
دلت غنج می رود از خود
که منشور اخلاقیاتت از باد پاییز و باران بهار گزندی نیافت
هرچند این جهان امانتدار خوبی برای وجود بلورین تو نبود
تو اما نازیبایی اش را با پاکی جواب دادی و قرص اعصاب و گریه های شبانه
این روزها هوا بهاریست و کبوتر دیگری به میمهانی ایوان تو آمده
لای پنجره را باز می گذاری و دلشوره غروب جمعه های کودکی به سراغت می آید:
ای وای اگر مشقهایت تمام نشود وااای

9:32 شامگاه

تاب تاب عباسی

2011-05-02T07:56:00.000-07:00

این بازی را از آغاز نشانی از عدالت نبود
من آن دم که زاده می شدم کوچک بودم و انسانهای این دنیا بزرگ
من مشغول بازی با دوستان خیالی ام بودم و این دنیایی ها کارهای مهمتر داشتند
من زیبا بودم و باهوش و با ادب
من فهمیده و مهربان و درسخوان بودم
و من هر چه می خواستم در دستانم بود
قطره ای از خوبی های من را دیگران نداشتند
اما در خیابانهای ورود ممنوع نداشته هاشان را جشن می گرفتند
هنوز هم کبوتر ها از میان همه ی پنجره های این شهر لب پنجره ی من لانه می سازند
جوجه هایشان اما به محض پروبال گرفتن
می روند و راه بازگشت را از کم سعادتی گم می کنند
12 اردیبهشت
ساعت 19:40

قاصدک هان چه خبر آوردی؟

2011-04-13T10:23:00.000-07:00

من یک کبوتر دارم

و همه ی دردهای روی زمین را

من پناهگاه شده ام کبوتری را

که شبانه روز از لب پنجره ام بال نمی گشاید

ترس هایم را می شناسد

غم هایم را می شنود

شادی هایم را می ستاید

و لحظه ای چشمان نقره ایش را برویم نمی بندد

از میان خانه های این شهر

من مامن کبوترم شده ام

تنهایی اش در کنار تنهایی من آرام گرفته

و ما در کنار هم تاب می آوریم

وداع را"

درد مرگ را

"فروریختن را

تا دیگر بار بتوانیم که برخیزیم

24 فرودین
1390
ساعت 10:20 شامگاه

گرز حال دل خبر داری بگو...ور نشانی مختصر داری بگو

2011-02-24T13:54:00.000-08:00

به من یک بهانه برای گریه نکردن نشان بده

و من قرنها از سویدای جان قهقهه خواهم زد

بزدلانه است که برای نمایش کورسوی امید به غریقی که دیگر توان تقلایش نیست

تنها هنرت این باشد که رگبار صاعقه بر سرش بکوبی تا شکر زمان بی بارانی دریا را بجا آورد

نه در قالب شعری و مدح و ذمی

و نه از روی عجز و کفر و خشمی سخن می رانم

بینمکی این بازی باخت- باخت مدتهاست هیچ کدام از حواس پنجگانه را قلقلک نمی دهد

هستی هم که وجدانا به از دست دادنش بیارزد باقی نمانده

خودت بگو

کجا نشانی از ساحل امنیست

که ا مروز به امید پانهادن بر ماسه های آن ولو قرنها دورتر از این پاروزدن از سر بگیرم؟

6 اسفند

1:55 نیمه شب

Survival of the fittest

2011-02-10T12:55:00.000-08:00

این شامگاه بوی لجن لوله های فاضلابی را می دهد که تکه های گندیده ی بدن انسانها را از بیمارستان جذامی ها خارج می کنند

بس که نقاب بر چهرگان ، در این دور و اطراف شرم بلعیده و حیا قی کرده اند

بس که بوی عرق تن های ناآرام، سلولهای انفرادی نا امیدیما ن را از هوا خالی کرده

بس که با ناله هامان در باتلاق سکون سقوط کرده ایم

بس که انگشتهای اتهاممان چرکین است

و بس که دردهایمان را نابلدانه بروی صورت هم استفراغ می کنیم

این شامگاه به حقانیتی که کتب آسمانی هم به آن گواهی می دهند

از پیش فرض طاقت تعبیه شده برای نوع بشر به هنگام آفرینش مسموم تر است

در سیاهترین این لحظات جز من که مسافر دائمی مسیر "بامهای دنیا تا دامهای دنیا"-و برگشت - هستم

به ذهن هیچکس نمی رسد که از این بازار شام برای کودکی اش یک بسته مدادرنگی بخرد

و دو گورخر بکشد با پس زمینه ی زرد و نارنجی

به این امید که با هم آمیزی با رنگها نطفه ی بلوغش در تخمدا ن گورخر سمت چپ منعقد شود

آنهم به دست همان کودک توانمندی که تا امروز چشم عالمی دستانش را رنگین ندیده بود

22 بهمن

2 نیمه شب

از رنجی که می بریم ...

2011-01-27T06:49:00.000-08:00

توقع زیادی نیست اگر از دار دنیا

تنها دو دست بخواهی که شانه هایت را محکم نگاه دارند تا استفراغ کنی

در آن دم که کودکی ات بی دعوت به آغوشت پناه آورده

وتو شوری اشکهایش را که تابحال نریخته بود می چشی

...

اشکهایی که گویا دیگر سر خشکیدن ندارند

ساعت 6 تا 8 شب

هفتم بهمن ما ه

ما ز آه و ناله خسته ایم

2010-12-16T22:07:00.000-08:00

گاه چه ننگ آور است استقامت بی رقیبمان درزنده ماندن
به هر شاخه ی خشکیده ای می آویزیم بلکه لحظاتی از غم و درد غافل گردانندمان
می کوشیم که به زور تزریق هزار و یک تلقین و باور و انرژا زا و مخدر
لحظاتی در برابر چشم های خنجر بر آورده ی قضاوتگران
سر بر افرازیم و با تقلید صدایی متصنعانه به سمعشان برسانیم
که من فلانی بَهمان ساله از فلان جا یک انسان شاد هستم

حالیا در جهنمی که لحظه به لحظه محکوم به تماشای پر پر شدن مظلومانه ی قهرمان داستانت هستی
در لجنزاری که معنای درو کردن نیکی های از پیش کاشته شده طبل بی عاری می کوباند
در کشتارگاهی که نه بویی از عدالت به مشام می رسد نه هیبت بی بدیل دادرسی بر فراز آن سایه افکنده
گر توان رقص و پایکوبی و خندیدن به پهنای صورتت نیست
گر دو چشمت دیگر به تاثیر پیکی و ساغری و کامی آب نمی خورد
گر گاه و بیگاه هم آغوشی های عاشقانه به نگاهت تکلفی بی دلیل و طاقت قرساست
به گیرنده های خود دست نزن!ا
ایراد از جسم ناتوان و روح ناسازگار تو نیست
پلشتی این روزگاراست که از پهنه ی دید چشمان زیبابین تو افراشته تر شده
چشم امیدت برای شنیدن بوی بهبود ز اوضاع تا ابد باقی
خنده و عیش و مستی و عشقبازی هم حواله ی همان اسطوره های امیدبخش دروغین
اگر هنوز زنده ای و بر دو پااستوار نه از باب حق ذاتی حیات و نه از جنس حکمت و مرحمت که تنها مقتضایش ضخامت مثال زدنی پوست تن خود توست

26 آذر 89
11:34 صبح

مرا به من بگذار...مرا به خاک بسپار....کسی؟؟؟نه هیچکس را دگر نمیخواهم

2010-12-04T11:47:00.000-08:00

و نه حتی خودم را
دیگر خودم نمی شناسم

...

دیگر نه لازم است من از جماعت بگریزم
نه تو از من

که نه جماعت، نه تو و نه حتی من
من را نمی شناسم
...

حتی آینه وظیفه اش را از یاد برده و یکدم غریبگیم را پژواک می دهد
دیگر نه من آن دخترک سیاه چشم سپیدرویم
که سراپای وجودم به شکل ترسهایم در آمده است
...
دیگر با هر صدای بسته شدن دری
دلم نمی لرزد که برای همیشه رفتی
دوری تو تا ابد آزمون تلخ زنده بگوری
من اما در میان میدان نبرد با سهمناکترین کابوس زندگانیم ام
: زیستن با منی
که به شکل ترسهای من است

...

11:51 شامگاه
12 آذر 1389

دل یک ساعته خوابیده

2010-11-09T11:37:00.000-08:00

با من سخن بگو
داغ داغ
سرخ سرخ
برایم شعر بخوان
غزل بسرای
حتی اگر وقت داشتی کمی برقص

من اما تماشایت می کنم
خیره خیره
وقتی پای برزمین می کوبی که قفل لبانم را بگشایی بودنت را احساس خواهم کرد
طاقتم که خوب طاق شد به گوشه ی تنهایی ام می خزم و به خواب فرو می روم
با این رویای شیرین که تو در کنار بیداری ام نشسته ای

18 آبانماه
11:22 شامگاه

نمی شه غصه ما رو یه لحظه تنها بذاره

2010-10-19T12:37:00.000-07:00

تا آن دم که بیداری و جان به تن داری
پنجره به روی تابیدن نوای موسیقی در نبند
که هیچ مجالی قابل اعتماد نیست
چه گرم شور عشق بازی باشی
چه مشغول مذاکره ی هسته ای
چه با آرامش در حال صرف صبحانه باشی
و چه درب خانه را از پشت قفل کرده باشی که بخوابی
هیچ وقت نمی دانی که چه زمان طوفانها در می گیرند و ابرها به هم می کوبند
هیچ وقت نمیدانی که چه زمان محتاج قطره نوایی خواهی بود که برای چند ثانیه آتش فشان را به تاخیر بیاندازد
هیچ وقت نخواهی دانست که قرار است چه ساعتی از روز قلبت شکسته شود
راستی
اگر نظر من را می خواهی
دیگر به چشمانت سرمه نمال
چه می دانی که چه زمان ممکن است بغضت بشکند؟

27 مهر 89
11:52 شامگاه

باران

2010-09-28T11:23:00.000-07:00

امروز بارید
و من نه با نفرت از اشکهایش روی گرداندم
نه صدای موسیقی را بالا بردم که ضجه هایش گوشهای عزیزم را نیازارد
و نه حتی با بی تفاوتی آنقدر نگاهش کردم که از شرم نگاهم قصه کوتاه کند
...
امروز دستم را دراز کردم و اشک هایش را در آغوش کشیدم
امروز با نوای باریدنش رقصیدم
امروز از با باریدنش از نو زاده شدم
که پس از عبور از شوره زارهای وحشت
امروز معنی آرامش خیسش را با پوست و استخوانم چشیدم
...
امروز پاییز برای اولین بار بارید
و من برای دومین بار زاده شدم

====
1389
6 مهر
ساعت 10:07
شامگاه

قدرت من بودن

2010-09-16T11:26:00.000-07:00

زهی عشق زهی عشق
که جز با چشم مسلح ،آنهم در چهارچوب مفاهیم و تعاریف ذهنی در این زندگی یافت نمی خواهی
کرد
...
امروز
این منم که از تو و وجود تقدیس یافته ات اعلام برائت می کنم
ای عشق نغز
ای عشق خواستنی
ای دروغ زیبا!
...
این منم
که من را قوی می دارم
تا تسلی بخش قلب نیازمندترک های عاشق نام توانم بود
...

این منم که به کوچکی تو می خندم
و از نیازمندی نامت به وجود انسانی دیگر مو بر تنم صاف می شود
...
این منم که مچ کوچک دروغگویت را به نرمی می گشایم
و در برابر قدرتی بالاتر از تو که تنها در وجود من است سر تعظیم فرود می آورم

25/5/89
11:07 شامگاه

کفر

2010-08-29T07:08:00.000-07:00

گاهی اوقات دلت می خواهد
انگشتت را تا ته حلقت فرو ببری
تا هر چه غصه در دلت هست بالا بیاید

آری،زندگی همان شادی های کوچک و گذرایی است که به قیمت خون دل خوردن بدست می آید
من که خود مبلغ این مذهب و بنیانگذار سبک سو رئال خوش بینی و امید به آینده ام
بی هراس از متهم شدن به جرم اشاعه ی ناسپاسی و بدبینی
امروز و در این لحظه از تمامی این مزخرفات کفرم می آید

زندگی و تمام شادی هایش
در بهترین حالت
ارزش اینهمه رنج کشیدن ندارد

7 شهریور
89
ساعت 18:48

سفر

2010-06-15T10:22:00.000-07:00

منم آن مسافر دیار ناکجاآباد به زمین که باکوله باری از هورمون و نیاز در گذرم
...
من نه برای ماندن آمده ام
که به حق هیچ مهمانسرایی در این دیار پذیرای زنان مجرد نیست
رسالت من نه عمر گذراندن در آغوشهای ناپایدار است
نه شبانه روز مست باده ی عیش و لذت بودن
من تماشاچی لحظه لحظه ی این سفرم
من زندگی کننده ی تک تک دقایق این سفرم
گاه با تو می خندم
گاه به کمک آن دیگری می شتابم
گاه آن یکی و ناپاکی اش را از لیست همسفرانم خط می زنم
وبه گاه تنهایی خود را یرای ادامه ی این مسیر تجهیز می کنم
من نه برای کسی می مانم نه کسی را برای ماندنم نیازمندم
رسالت من تنها کمک به همسفرانم است
...چرا که من قدم به قدم این سفر را در گذارم

25 خرداد
10:25 شامگاه

living in the moment

2010-06-05T07:52:00.000-07:00

در سرم چه فرداها که شناژ بندی نمی شوند
دست هایم چه کلنگ و تیشه ها که به زمین فرو نمی توانند زد
قلب من چه عشقی برای قربانی کردن هست و نیستم در خود پنهان نکرده است

افسوس که پس از سالیان متمادی همزیستی با همین سر و دستان و قلب
نه کودکی دانسته ام
نه بلوغ
و نه جوانی

خوب می دانم که آنچه در سر دارم نیز نه از برای" زندگی" است
انسانهای هم کیش ما
تنهابه گاه پیری زندگی را با گوشت و استخوان مزه می کنند

15 خرداد
8:00 شامگاه

سوژه : الهام

2010-04-23T06:14:00.000-07:00

تقدیم به الهام عزیز که مرا می خواند

==================================
این بار تو را به میهمانی قلم هایم خوانده ام
تا لمس کنی مرا و بدانی ام
که بگویمت من هم درست مثل خودت دختری هستم که می آفریند
دختری که غرق در لذت تنهایی های خویش است و گاه نا گاه زنانگی اش ویار نوازش می کند
نزدیک تر بیا و ببین چگونه به گاه ابری شدن آسمان دلم با کلماتم می بارم
ببین که چه ساده از دراز کردن دست دوستی ای غرق در شوق می شوم
می بینی نیروی محرکه ی موتور قلمم را؟
از نظری که تو برای نوشته هایم می فرستی به رقص در می آیم
و از مهربانی ات که زمانی به خواندن من اختصاص می دهد به اوج می رسم

از سن و سالم اگر بپرسی من هم درست هم سن و سال و هم قد و قامت تو ام
با همان چشم و ابروی مشکی پوست سفید و لبهایی که همیشه می خندند
درست شبیه همه ی دختران این شهر
و همه دخترانی که تنهایی شان را می نویسند
راست می گویی تا بحال ندیدی ام اما
کس چه می داند
.شاید تو هم بازی خیالی کودکی تنهایم باشی

6:08 غروب
3.2.88

مساوات

2010-04-21T13:28:00.000-07:00

من زنم
من زنده به گور می شوم
من به حبس خانگی محکومم
من اگر دست از پا خطا کنم زیر مشت و لگد سیاه و کبود می شوم
و دست آخر این منم که سزاوار دوست داشتنم

تو مردی
تو از بوق سگ تا شب کلاج ترمز می کنی
تو پیش هر مرد و نامردی برای چند غاز سر خم می کنی
هجوم تستوسترون در رگهای تو سینه ات را در خطرها سپر می کند
و دست آخر این تویی که شهید می شوی یا اسیر وتبعید

با همه بدی هایت فعلا اعتراضی به جفاهایی که در حقم می کنی ندارم
برو و چند صباحی مردانگی ات را خوش باش

12:55 نیمه شب
1 اردیبهشت
1389

بهار

2010-04-13T12:59:00.000-07:00

شبهاي روشن
شبهاي کوتاه
که مجالي براي سوگواري ات نمي دهند
روزهاي تاريک
روزهاي صادق
که به هنگام بيدار شدن دروغي براي شاد کردن تو در چنته ندارند
...
و تو که بي هيچ ندايي بر مي خيزي
بي هيچ حديثي در تکاپويي
و بي هيچ خريداري برازنده
و تو که غرق در سکوتي و نظاره
و روزهاي گذرنده اي که فخر زيبايي شان را مي فروشندت
و تو که با آنچه در توان داري با اين و آن هم آغوش می شوی
و دست آخردر روشنايي شب تنها تنها به خانه مي روي

9:17 شب
24/1/89

رنگین کمان

2010-04-03T09:12:00.000-07:00

برفراز قله ی تنهایی هایت
در آن سامان که بی کس بودن خوب به خورد باورت رفته است
از دوردست نگاهی پدیدار می شود و ابری
پس از چند سیلی جانانه که به خود می زنی باورت می آید که بیداری
خودت را می بینی که ذرات وجودت در غلیانند
ابری می شوی و به آن نگاه می کوبی
...
سعادتمندتر که باشی باران می شوید
و پس از باریکه ای لذت و هیجان سرانجام به آخر می رسید و ردتان جزدر خیابانهای خیس و کفش های گل آلود پدیدار نیست
.
درصد سعادتمندی ات که کمتر باشد برخوردت با آن ابر هیچ الکترودی را بارور نمی سازد
و تو می مانی و آن دلخوش کنک همیشگی که
سرنوشت ما را برای هم نخواست

14 فروردین
سال 1389
ساعت 9 شامگاه

زندگی من

2010-02-04T14:28:00.000-08:00

ناپاکی نگاه ها

کدورت خنده ها

و دلهره ی شادی ها

همه و همه

بهانه ایست برای فرار از خوشبختی ای که سزاوارمان است

من ورق می زنم بهانه ها را

و در آغوش محکم خویشتن قرار می یابم

که جز من آنچه به آن نیازمندم را کس به من ندهد

پس چگونه کسی را شایسته ی ناشاد کردن خود بدانم؟

16 بهمن ماه

2:04 بامدادان

حقیقت زشت

2010-01-22T09:23:00.000-08:00

گاهی احساس می کنم
همه ی ما
محکومیم
در تنگنای مسموم نواقص و زشتی هایمان روزگار بگذرانیم
و راه فرار مان از وجود خود نیست

...

مهم نیست چند بار یک "من" دیگر را نطفه بگذاریم
مهم نیست چند بار طلوع تغییر را در آسمان ذهن پرامیدمان نظاره گر باشیم

ما همانیم که بودیم
ما همان خواهیم بود که هستیم

...

جای خرده گرفتن به کلام ناهنجار من نیست
چرا که من هم گاهی احساسی یاس می کنم
پس هستم

1/11/88
9:15 شامگاه

یک حقیقت

2010-01-19T01:48:00.000-08:00

دختر کبریت فروش سه کبریت داشت
هر کبریت یک آرزو

هرسه را روانه ی زباله دانی کرد و گفت
فرضا که سه آرزوی دیگرم هم محقق شد
آخرش که چه؟

...
از همین روست که من با تمام توانی که دارم

می دوم و دور می شوم
پنهان می شوم و رو ی بر می گردانم

از تو
ای رویایی ترین رویای من

29/10/88
1:23 ظهر

bella ciao

2010-01-14T12:35:00.000-08:00

می جنگیم
می بازیم
از دست می دهیم

من برادرم را
تو انسانیتت
و آن دیگری عقیده اش

هجوم بی پرده ی از دست دادنها حرفی برای گفتن باقی نمی گذارد
برخی حرفها سینه دراندنی است

00:16
88/10/25

تولد دوباره

2010-01-14T12:02:00.000-08:00

در حسرت بالهایی برای رهایی هستی

غافل از اینکه در پیله تو را مجال پر کشیدن نیست

پیله را که بگشایی

نه تو همان تویی و نه آسمانت همان رنگ

تو را چشم عالمیان به انتظار است

تا تولد دوباره ات ر درآسمانها آذین ببندد

...

تو محکوم به زندگی داشته هایت نیستی

اگر کرم زاییده اند ات

این بار به امرخود پروانه سا متولد شو

11:49

24/10/88

هر دردی را درمان که نه...تسکینی هست

2010-01-10T12:18:00.000-08:00

چه بسا روزهاي زمستاني که بهترين پاسخ به سوزندگي بادها و غرش های آسمان و ناشکيبايي ابرها

لبخندي باشدکه از فراز دامنه هاي بهمن خيز کوه ها

و تا قعر تیره و تار ترین گودالها

برای چند لحظه آفتابکی بی جان بپاشد

و برای فرار از مواخذه شدن به جرم نافرمانی مدنی

فورا با لباس مبدل سکوت جلوه گر شود

20/10/88
11:51 شامگاه

آن دم که توان گفتنم نيست

2009-12-30T10:01:00.000-08:00

یکی از همین روزها

که از قضا از تشییع جنازه ای هم باز می گردی

ساعت شماته دار مغزت به صدا در می آید

و نا خشنود در صبحگاه تاریک سرد واقعیت چشم از خواب می گشایی

اگر روزی از همین روزها

دیگران جنازه ی تو را بر دوش گیرند

جای خالی ات را کدامین آغوش بی تاب می شود؟

نبودنت بار که را سنگین خواهد نمود؟...که اگر صراحت کلام بی رحم نمی نمود شاید می گفتم مرگت از بار خیلی ها مي کاهد

چه کسي به قطع شهادت خواهد داد که دوستش داشتي؟

حتي نگراني هايت را آيا به چشم خودشان ديده اند؟

از تو چه به يادگار خواهد ماند؟

به جز سکوت

دوري

سکوت

و گاهي اوقات هم خودخواهي ...

ساعت با بي رحمي زنگ مي زند

و تو مي ماني و دو چشم خيس و هم صدايي زن و مردي که لالايي ات مي خوانند

10/10/88

1:03 بامداد

هنر برتر از گهر آمد پديد

2009-12-29T11:45:00.000-08:00

مدادي در دست مدادي در برابرم

امشب مدادرنگي هاي دوران کودکي ام را از صنوقچه بيرون آوردم

به آن اميد که رنگهايشان لباس راه راه زندان روحم را از تن برون آورد

به آن هوا که نقش هايم به حکم حبس ابد قطعي شده ام مهر برائت بکوباند

و تا طرحي رقم زنم که براي هميشه ننگ ناکفايتي را از تخلصي که براي معرفي خود بکار مي برم بزدايد
همچنان که در برابر آينه ي ذره بيني ام مشغول بازجويي از خودم بودم

مداد رنگي ها را در دست گرفتم

من به جنگ ديکتاتوري وجودم رهسپار م

مداد رنگي ها در در يک دست و قلمم در در دست ديگر

در کاغذ سپيد دفترم شعري را نقاشي مي کنم

تقديمي به جانهايي که به زندانباني خود تحت شکنجه اند

باشد که رنگهاي اين شعر روحهاي بيشماري را به پرواز در آورد
مدادي در دست مدادي در برابرم

مي سرايم و طرح مي زنم

آبي آبي زرد زرد..قرمز قرمز قرمز سبز

زنداني سياسي آزاد بايد گردد
7/10/8800:15

جنگ جنگ تا پیروزی

2009-12-24T03:04:00.000-08:00

بر پيشاني ام مهر معاف از رزم ز ده اند
من نه براي جنگيدن که براي زندگي کردن خلق شده ام
اي جنگجوي آزاديخواه

با تمام وجود مي ستايمت که با هدف زندگي آسوده تر مي ميري
من اما بي هيج هراس از مردن نمی میرم که بهتر زندگی کنم

زندگی می کنم تا زنده بمانم
وجه معافیت من بزدلی من است

که با مرگ زندگی بهتر نشناسم
88/9/16

شامگاه

10:25

لحظه ای به عمر یک زندگی

2009-12-08T09:54:00.000-08:00

شصت سال هفتاد سال هشتاد سال و چه بسا بيشتر

چه گزافه طولاني مي نمايد عمر آدمي

وقتي با يک نگاه عاشق مي شوي

با يک لبخند غرقه در لذتي

با يک شکلات مي بخشي

و با يک نوازش به اوج مي رسي

...

چه ناروا طولاني مي نمايد عمر آدمی

وقتي با يک غفلت مي شکني

با يک شعار در زندان به خودکشي مي رسي !!!

با يک زمين خوردن توان حرکتت را از دست مي دهي

و با يک هوس آبرويت را قرباني مي کني

...

چه گزاف و ناروا از عدالت به دور است عمر آدمي

وقتي قرار است با يک لبخند يک شکلات يک نوازش يک غفلت يک شعار يک زمين خوردن و يا يک هوس زندگي چندين و چند ساله ات را رقم بزني
88/9/15

8:48 شامگاه

میلاد

2009-10-10T10:34:00.000-07:00

و " من" آفریده شد

به گاه شور و شوق روحی که ناصبورانه در پی آوایی است که سرریزش کند

در آن زمان که صدایی آشنا از گمگشتگی در غربت نجاتت می دهد

در آن ساعت که اشک مجال خودخواهی ات را می شکند

و به تاریخ روزی که همه چیز به زیبایی زمینه ساز آنچه باید ،جلوه گر می شود

امضا-"من" -تهران

شامگاه شنبه 18/7/88

21:20

نامه ای از من به من

2009-10-05T09:26:00.001-07:00

مرا ببخش و رهایم کن که هر روز عشقم به تو از روز قبل بی رمق تر است

حالا می فهمم که هیچگاه آنگونه که باید دوستت نداشتم
هیچگاه آنطور که باید نوازشت نکردم
هیچگاه حتی یک بوسه ی خالی به گونه ات روا نداشتم

بیچاره تو
بیچاره تن خسته ات که از شلاقهایی که نثارت می کنم خونین و دمل بسته است
بیچاره تو
بیچاره محبتت که من در گوشه کنار بازار به آن چوب حراج می زنم
بیچاره حس اعتماد ت که من از آن کفپوشی ساختم از بهر عبور مردم کوچه برزن تا کفشهای گلی و بدبویشان را بر آن بسایند و هر از چند گاه بر آن تفی بیاندازند و رد شوند

طفلک محبت نچشیده ی نازینم
می دانم چه درد عظیمی به دوش می کشی
این زندگی سیاه تر از آن است که ثانیه ای برای آسوده بودن بیابی
بی رحم تر از آن است که صدای خنده هایت را تاب آورد
کج خو تر از آن است که بروی رویاهایت نامی جز سراب بنهد
نه صحبت از آغوش امنی است نه دست نوازشگری و نه شانه ی استوار و آرامش دهنده ای
تنهایی ات را در تنگ آغوش شادی بگیر که از نکوبختی توست که آنچه در ورای نگاه ها ی آدمیانست را نمی بینی

می دانم
با وجود این همه درد, تحمل نیش زبانها و شکنجه گری های من از توان شانه های نحیف و رنجور تو خارج است
پس مرا رها کن و از من درگذر
که من از شوکران برای تو کشنده ترم

مرا به من بسپار و برو
همچون تمام کسانی که بی هیچ جرم و گناهی از من گذشتند
همچون فرد فرد دوستان و نارفیقانی که مرا بدون اتهام تبعید کردند

حکم تبعید من تنها و تنها به سود تو معنا می یابد

بخاطرخودت هم که شده

مرا ببخش ومرا رها کن

شامگاه 2شنبه
13/7/88
19:50

برای پدر

2009-09-30T12:55:00.000-07:00

گاهی اوقات

از دور که مردانی به هیبت تو را می بینم

دلم غنج می رود از اینکه امروزچه راست قامت ایستاده ای

همه ی زندگی ام را می دهم که یک بار دیگر آن مرد تو باشی

4شنبه

11:44 شب

ایمان

2009-09-28T08:19:00.000-07:00

و چنان آرزومندانه آمدنت را به انتظار می نشینم
و چنان بی تردید خود را به امواجت می سپارم
که بار ها و بار ها و بارهای دیگر پیکر بی جانم را به صخره بکوبی و باز هم به هوشم آوری

آن روز را می بینم که از شرم سماجت هایم دوباره به روی من می خندی

من از پا نمی نشینم
تو از نو آغاز شو
...ای زندگی

شامگاه دوشنبه
6/7/88
20:25

زندگی نامه

2009-09-27T10:26:00.000-07:00

نقطه سر خط

زندگی آغاز می شود

...

رامشگران می نوازند

جلادان گردن می زنند

طوفانها در می گیرند وُ

جانها به بالا و پایین پرتاب می شوند

...

چشمانت را که خوب باز کنی

همه چیز به اندازه غنی ساختن اورانیوم توسط کشوری جهان سوم بی نمک به مذاقت می آید

...

کمی دورتر از آن

بی آنکه تفاوتش را بدانیم

قلمی جرقه ای را شعله ور می کند

یا جرقه ای قلمی را به کاغذ می کشد

از هر دو سو که بنگری زیباست

چرا که تنها شعر روی سنگ قبر است که می ماند

شامگاه یکشنبه

88/7/5

9:51